Styl Minimalistyczny

Minimalizm jako filozofia designu wyłonił się na przełomie lat 50. i 60. XX wieku w USA i Japonii, choć jego intelektualne korzenie sięgają znacznie dalej - do japońskiej estetyki wabi-sabi, do modernistycznej maksymy Ludwiga Miesa van der Rohego "less is more" i do bauhausiańskiego przekonania, że forma powinna wynikać z funkcji. W architekturze i wzornictwie minimalizm stał się reakcją na przepych lat 50. i 60. - przeciwstawiał się ornamentyce, nakładaniu warstw dekoracji i traktowaniu wnętrz jako zbiorów przedmiotów.

Kluczowymi postaciami kształtującymi estetykę minimalistyczną byli Tadao Ando w architekturze (jego betonowe domy i muzea są medytacyjnymi przestrzeniami ciszy), John Pawson w projektowaniu wnętrz (jego domy i kościoły to studium czystości formy) oraz Donald Judd w sztuce (jego przemysłowe "stosy" z aluminium i stali zdefiniowały minimalistyczną rzeźbę). W designie meblarskim minimalizm reprezentuje Dieter Rams z Braun i jego zasady dobrego projektowania, które stały się biblią dla projektantów Apple, MUJI i setek innych firm.

W Polsce minimalizm wnętrzarski pojawił się masowo w latach 2010., w parze z trendem declutteringu i japońską metodą KonMari Marie Kondo. Polacy coraz częściej rezygnują z przepełnionych regałów z błyskotkami i wybierają przestrzeń, w której każdy przedmiot ma znaczenie i miejsce. Pandemia COVID-19 przyspieszyła ten trend - czas spędzony w domu uświadomił wielu ludziom, że jakość przestrzeni jest ważniejsza niż jej wypełnienie.