Styl Japandi

Japandi to stosunkowo młody termin, który pojawił się w świecie designu na początku lat 2010. i zyskał ogromną popularność w drugiej dekadzie XXI wieku. Jest on jednak zakorzeniony w dwóch dojrzałych tradycjach estetycznych, które od dekad rozwijały się równolegle. Japońska tradycja wabi-sabi - filozofia piękna w niedoskonałości, tymczasowości i prostocie - i skandynawska koncepcja hygge oraz filozofia "form follows function" spotkały się organicznie, bo dzielą wspólne wartości: szacunek dla natury, minimalizm i dbałość o jakość materiałów.

Zbliżenie tych dwóch estetyk nie jest przypadkowe. Japońscy architekci i projektanci od lat 50. XX wieku byli pod silnym wpływem ruchu modernistycznego, który wyrobił im powinowactwo ze skandynawskim rzemiosłem. Domy japońskie, z ich tatami, shoji (przesuwne papierowe ściany) i organicznym podejściem do przestrzeni, naturalnie rezonują z minimalistycznym duńskim i szwedzkim designem. Kiedy zachodnie wnętrza były przepełnione dekoracjami, oba te style proponowały inny model: mniej przedmiotów, lepszej jakości, w harmonii z naturalnym środowiskiem.

Dziś japandi to jeden z najpopularniejszych kierunków aranżacji wnętrz na świecie, szczególnie w Europie Zachodniej i Polsce. Jego popularność wynika nie tylko z estetyki, ale z filozofii życia: capsule wardrobe, slow living, cyfrowy detoks i ekologia znalazły w japandi swój wizualny wyraz. Wnętrze japandi to deklaracja wartości - wybór jakości nad ilością, spokoju nad bodźcami, trwałości nad trendami.