Styl Industrialny

Styl industrialny narodził się z konieczności, a nie z estetycznej teorii. Na przełomie XIX i XX wieku eksplozja przemysłu w Europie i Ameryce Północnej pozostawiła po sobie gigantyczne fabryki, magazyny i browary, których wnętrza - z odsłoniętą cegłą, żeliwnymi kolumnami, drewnianymi belkami stropowymi i betonowymi podłogami - były surowe, lecz monumentalnie piękne. Kiedy w latach 70. i 80. XX wieku deindustrializacja opustoszyła te budynki, twórcy i studenci, szukając tanich przestrzeni do pracy i życia w Nowym Jorku, SoHo i Brooklynie, zamienili je w lofty. To właśnie tam styl industrialny stał się świadomym wyborem estetycznym.

Przełomem było przyjęcie, że surowy, niedokończony wygląd przestrzeni przemysłowej ma własne piękno - nie trzeba go tynkować, malować i ukrywać, lecz wyeksponować i docenić. Instalacje hydrauliczne i elektryczne na widoku, cegła bez otynkowania, rury i dukty wentylacyjne jako element dekoracyjny - to rewolucja w myśleniu o wnętrzach, która trafiła do mainstreamu w latach 90. i na dobre zadomowiła się w projektowaniu wnętrz XXI wieku.

W Polsce styl industrialny zyskał popularność na fali rewitalizacji postindustrialnych dzielnic - Żoliborz, Wola i Praga w Warszawie, Kazimierz i Zabłocie w Krakowie, EC1 w Łodzi - gdzie stare fabryki i browary przerobiono na apartamenty, biura kreatywne i restauracje. Dziś "industrial" to jeden z najchętniej wybieranych stylów dla mieszkań w kamienicach i loftach, ale jego estetykę przenosi się też do typowych bloków, gdzie odsłonięta cegła i beton architektoniczny tworzone są jako efekty specjalne.