Styl Maksymalistyczny

Maksymalizm jako świadomy styl projektowania wnętrz narodził się z reakcji na dominację minimalizmu drugiej połowy XX wieku. Choć estetyka "więcej znaczy więcej" istniała w historii designu od zawsze - barok, rokoko, wiktoriańskie salony pełne bibelotów i orientalnych dywanów były jej wcześniejszymi inkarnacjami - to właśnie w odpowiedzi na sterylną czystość modernistycznych wnętrz lat 60. i 70. maksymalizm powrócił z nową siłą. Projektanci tacy jak Tony Duquette, Dorothy Draper i Madeleine Castaing wyprzedzili swoje czasy, tworząc wnętrza o oszałamiającej gęstości form, kolorów i wzorów - zbyt "przesadzone" dla mainstreamu, ale kultowe dla wtajemniczonych.

Prawdziwy renesans maksymalizmu nastąpił w pierwszej dekadzie XXI wieku, gdy globalizacja i dostępność wizualnych inspiracji z całego świata (a potem Instagram) stworzyły nowe możliwości mieszania estetyk. Projektanci tacy jak Maximilian Büsser, Alessandro Michele z Gucci i Kelly Wearstler przywrócili śmiałe zestawienie wzorów, kolekcjonerskie gromadzenie obiektów i kolorystyczne odwagi jako pożądane cechy wnętrz. "More is more" stało się manifestem przeciwko minimalistycznemu konformizmowi i wyrazem indywidualności, erudycji i globalnej ciekawości.

W Polsce maksymalizm zyskał popularność na fali zainteresowania vintage i eklektyzmem. Bazary staroci, antykwariaty i sklepy z rzeczami unikatowymi dostarczają materiału dla wnętrz, gdzie każdy przedmiot ma historię. Współczesny polski maksymalizm łączy europejski sentyment do antyków z globalną otwartością - marokańskie kafelki obok barokowego lustra, japoński wazon przy kolumbijskim indigo dywanie. To styl dla ludzi, którzy czytają, podróżują i zbierają - i którym nie przeszkadza, że wnętrze "za dużo mówi".